ภาษาจีน: ภาษาที่ง่ายที่สุดในโลก

ทุกครั้งที่ชาวต่างชาติบ่นว่า "ภาษาจีนยากมาก" ผมอยากส่งหนังสือไวยากรณ์ภาษาอังกฤษให้พวกเขาเพื่อให้เห็นว่าความยากที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร วันนี้ผมจะพิสูจน์ด้วยข้อเท็จจริงที่หักล้างไม่ได้ว่า ภาษาจีนเป็นภาษาที่เรียบง่ายที่สุดในจักรวาลนี้

1. คำศัพท์แบบ "เลโก้"

คำในภาษาจีนถูกสร้างขึ้นเหมือนบล็อกเลโก้ — ประกอบชิ้นส่วนสองสามชิ้นเข้าด้วยกันแล้วคำใหม่ก็ปรากฏขึ้น พร้อมความหมายที่เข้าใจได้ทันที ดูการเปรียบเทียบนี้:

ภาษาไทยก็มีตรรกะที่คล้ายกัน: "เนื้อวัว" "เนื้อหมู" "เนื้อแกะ" — เราก็ใส่ชื่อสัตว์ไว้ในชื่ออาหารเหมือนกัน! แต่ภาษาจีนไปไกลกว่านั้น: 牛肉 คือ 牛 (วัว) + 肉 (เนื้อ) เลย ไม่ต้องมีสรรพนาม ไม่ต้องมีคำเชื่อม ส่วนภาษาอังกฤษ? วัวมีชีวิตชื่อ cow แต่พอขึ้นจานกลายเป็น beef หมูมีชีวิตชื่อ pig แต่เนื้อบนจานเรียก pork — มีชีวิตชื่อหนึ่ง ตายแล้วชื่อใหม่

"ตรรกะเลโก้" นี้ยิ่งทรงพลังกับเทคโนโลยี ถ้าคุณรู้คำว่า "ไฟฟ้า" (电) คุณสามารถถอดรหัสคำศัพท์ยุคใหม่ทั้งหมดโดยไม่ต้องใช้พจนานุกรม:

สังเกตว่าภาษาไทยก็รับคำเหล่านี้มาจากภาษาอังกฤษ/กรีก-ละติน: "โทรศัพท์" "โทรทัศน์" "คอมพิวเตอร์" — ล้วนเป็นคำทับศัพท์ที่ไม่ได้สร้างจากตรรกะภาษาไทยเอง แต่ภาษาจีน 电脑 แปลตรงตัวว่า "สมองไฟฟ้า" ใครก็รู้ความหมายทันทีถ้ารู้สองตัวอักษรนั้น

2. ตรรกะง่าย ๆ สำหรับคนและคำใหม่

ในการเรียกชื่อคนจากประเทศใดก็ตาม ภาษาจีนแค่เติมคำว่า "คน" (人): คนจีน (中国人) คนอเมริกัน (美国人) คนอังกฤษ (英国人) — แม้แต่มนุษย์ต่างดาวก็คือ 外星人 (คนดาวนอก) ภาษาไทยของเราก็มีตรรกะ แต่ใช้หลายรูปแบบ: คนไทย คนจีน คนฝรั่ง คนแขก — ยังพอสม่ำเสมอ แต่ภาษาอังกฤษเปลี่ยนหางตลอด: American, British, Chinese, French, Japanese — ไม่มีรูปแบบเดียวกันเลย

ภาษาจีนยังยอดเยี่ยมมากในการสร้างคำใหม่ คำว่า "นอนราบ" (躺平) แสดงถึงปรัชญาชีวิตทั้งหมดในสองตัวอักษร คำว่า "ดาราอินเทอร์เน็ต" (网红) แปลตรงตัวว่า "ตาข่าย + ลุกเป็นไฟ" — ใครรู้สองตัวอักษรนั้นก็เข้าใจได้เลย

3. ระบบตัวเลขอัจฉริยะ

ตัวเลขในภาษาจีนเป็นผลงานชิ้นเอกของการออกแบบ เรียนหนึ่งถึงสิบแล้วส่วนที่เหลือเป็นแค่การรวมกัน: สิบเอ็ดคือ "สิบ-หนึ่ง" (十一) ยี่สิบคือ "สอง-สิบ" (二十) เก้าสิบเก้าคือ "เก้า-สิบ-เก้า" (九十九) กฎเดียว ตัวเลขไม่จำกัด ภาษาไทยเองก็ค่อนข้างสม่ำเสมอ แต่ยังมีคำพิเศษเช่น "สิบเอ็ด" ที่ใช้ "เอ็ด" แทน "หนึ่ง" ส่วนภาษาอังกฤษยิ่งหนักกว่า — "eleven" และ "twelve" มาจากไหนก็ไม่รู้

ตรรกะอัจฉริยะเดียวกันนี้ขยายไปถึงวันและเดือนอย่างราบรื่น:

เดือนในภาษาจีนเรียกแค่ "เดือน 1" "เดือน 2" ไปเรื่อย ๆ ถ้ามนุษยชาติเพิ่มเดือนที่ 13 ขึ้นมา ภาษาจีนก็แค่เรียกว่า 十三月 — เสร็จ ส่วนชื่อวันในภาษาไทย (จันทร์ อังคาร พุธ...) ก็มาจากชื่อเทพเจ้าและดาวเคราะห์ในภาษาสันสกฤต — น่าสนใจมากในเชิงประวัติศาสตร์ แต่ถ้าอยากเพิ่ม "วันที่ 8" ก็ทำไม่ได้เช่นกัน ชื่อเดือนไทย (มกราคม กุมภาพันธ์...) ก็มาจากภาษาสันสกฤตเช่นกัน — ไม่มีตัวเลขเบื้องหลัง ภาษาจีนทำได้

4. ภาษาจีนสำหรับหมอ

ถ้าตรรกะเลโก้ของภาษาจีนน่าประทับใจในชีวิตประจำวัน ในโรงพยาบาลมันก็เหมือนมีพลังพิเศษ ชื่อแผนกการแพทย์ในภาษาจีนเป็นคู่มือการใช้งาน: แค่รวมส่วนของร่างกายกับคำว่า "แผนก" (科) แล้วคุณก็รู้ทันทีว่าต้องไปที่ไหน

น่าสนใจมากที่ภาษาไทยก็มีแผนก "หู คอ จมูก" — ตรงตัวทั้งในภาษาไทยและภาษาจีน (耳鼻喉科 = หู-จมูก-ลำคอ-แผนก) เหมือนกันมาก! แต่แผนก "จักษุวิทยา" หรือ "กุมารเวชกรรม" ยังเป็นคำมาจากภาษาบาลี-สันสกฤตที่ไม่ได้บอกความหมายทันที ในจีน แค่ดูป้ายแผนกก็รู้ว่าต้องไปที่ไหน

5. คำกริยาไม่เคยเปลี่ยน ไม่มีเพศทางไวยากรณ์

นี่คือข้อได้เปรียบที่น่าดีใจที่สุดของภาษาจีน ในภาษาอังกฤษ "go" เปลี่ยนรูปเป็น goes, went, gone, going ภาษาฝรั่งเศสและเยอรมันผันกริยาต่างกันตามบุคคล — หกรูปแบบขั้นต่ำ ในภาษาจีน "ไป" (去) ก็คือ 去 เมื่อวาน วันนี้ พรุ่งนี้ สำหรับคุณ สำหรับมนุษย์ต่างดาว: 去 อยากบอกว่าเกิดขึ้นแล้ว? เติม 了 อยากบอกว่ากำลังเกิดขึ้นตอนนี้? เติม 在 กริยาเองไม่เคยขยับ

ภาษาไทยเองก็ไม่มีการผันกริยา — "ไป" ก็คือ "ไป" เหมือนกัน! ทั้งภาษาไทยและภาษาจีนจึงมีข้อได้เปรียบข้อนี้เหนือภาษายุโรปอย่างสิ้นเชิง ส่วนเพศทางไวยากรณ์ในภาษาฝรั่งเศสและเยอรมัน โต๊ะมีเพศ เก้าอี้มีเพศ แอปเปิลก็มีเพศ — ภาษาไทยและจีนไม่มีสิ่งนั้นเลย แอปเปิลก็คือแอปเปิล

แน่นอน เพื่อความยุติธรรม: ภาษาไทยและอังกฤษก็มีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมของตัวเอง "ฟุตบอล" ก็คือ "เท้า + บอล" — เหมือนกับภาษาจีน 足球 (เท้า + ลูกบอล) มนุษย์คิดเหมือนกันเมื่อตั้งชื่อสิ่งที่ใช้เตะ แต่ภาษาจีนใช้ตรรกะที่สวยงามนี้กับทุกอย่าง — ขณะที่ภาษาอื่น ๆ มีแสงแห่งสติปัญญาเป็นครั้งคราว ก่อนจะกลับไปท่องจำ "Otolaryngology" ต่อ